Krajowe ramy kwalifikacji


„Krajowe ramy kwalifikacji dla szkolnictwa wyższego to – w największym uogólnieniu – szczególna metoda opisu kształcenia, jakie polskie uczelnie oferują studentom. Metoda ta wyróżnia się dwiema charakterystycznymi cechami. Po pierwsze, opisy sformułowane są w języku efektów kształcenia, to znaczy przedstawiają wymagania, jakim powinien sprostać student po ukończeniu nauki w ramach danego cyklu kształcenia. Po drugie – opisy te, za pomocą wspólnego europejskiego systemu pozwolą na dokonywanie porównań dyplomów uzyskiwanych w różnych uczelniach na terenie całej Europy” (Chmielecka E. (red.) Autonomia programowa uczelni. Ramy kwalifikacji dla szkolnictwa wyższego. Warszawa: MNiSW; 2010)

„Krajowe ramy Kwalifikacji dla szkolnictwa wyższego to – mówiąc najogólniej – zrozumiały w kontekście krajowym i międzynarodowym opis kwalifikacji zdobywanych w systemie szkolnictwa wyższego w danym kraju. W powyższym sformułowaniu słowo «kwalifikacja» jest rozumiane jako tytuł, stopień itp., utożsamiany z odpowiadającym mu dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem, wydawanym po zakończeniu pewnego etapu kształcenia na poziomie wyższym. Dokument taki, wydawany przez uprawnioną instytucję (uczelnię) poświadcza osiągnięcie określonych efektów kształcenia”. (Kraśniewski A., Jak przygotowywać programy kształcenia zgodnie z wymaganiami Krajowych Ram Kwalifikacji dla Szkolnictwa Wyższego? Warszawa: MNiSW; 2011)


Wytyczne do projektowania progamów kształcenia na danym wydziale, na danym kierunku studiów, poziomie i profilu kształcenia
- uchwała nr 11/2013

Wytyczne do projektowania i uchwalania programów kształcenia dla studiów podyplomowych
- uchwała nr 83/2012

Wytyczne do projektowania programów kształcenia na studiach doktoranckich
- uchwała nr 9/2013

Doskonalenie metod weryfikacji efektów kształcenia
- weryfikacja efektów kształcenia